Εκείνη την εποχή, στο τηλεοπτικό κανάλι του NBC παιζόταν μια σειρά από αυτοτελή επεισόδια, ιστορίες μυστηρίου με υπερφυσικά στοιχεία, που λεγόταν "Night Gallery". Σε ένα επεισόδιο της σειράς με τίτλο "The Tune in Dan's Cafe", ο πρωταγωνιστής μπαίνει σε ένα σχεδόν άδειο μπαρ και διαλέγει ένα τραγούδι στο τζουκ-μποξ. Το τζουκ-μποξ όμως παίζει από μόνο του ένα άλλο τραγούδι και μάλιστα κολλάει η βελόνα, επαναλαμβάνοντας τους στίχους ’till death / ’till death / ’till death. Και τελικά, το σατανικό τζουκ-μποξ διαλύεται με μια έκρηξη.
Το τραγούδι που ακούστηκε από το τζουκ-μποξ, δεν ήταν καν ολοκληρωμένο τραγούδι. Ήταν μόνο ένα κουπλέ και ένα ρεφρέν, πέντε στίχους που έγραψε ο σύμβουλος σεναρίου Gerald Sanford και έντυσε με μουσική ο Hal Mooney, υπεύθυνος για την μουσική επένδυση της σειράς.
Τα στούντιο της Universal ήθελαν η φωνή που θα έβγαινε από το τζουκ-μποξ να μοιάζει όσο το δυνατόν με του Nat King Cole. Διάλεξαν λοιπόν γι' αυτή την δουλειά τον Jerry Wallace.
Ο Jerry Walllace είχε γεννηθεί το 1933 και ήταν χρόνια στο κουρμπέτι. Τραγουδιστής, λίγο ηθοποιός, έκανε και κάποιες μιμήσεις, προσπαθώντας να πιάσει την καλή. Γνώρισε κάποιες επιτυχίες, τίποτα όμως το συνταρακτικό. Από το 1965 και μετά ηχογραφούσε μόνο country, που ήταν και η αγάπη του. Η μεγάλη επιτυχία όμως δεν ερχόταν.
Όταν τον διάλεξαν για να ερμηνεύσει το τραγούδι του τζουκ-μποξ, ο Wallace χάρηκε, επειδή ο Nat King Cole ήταν ένα από τα ινδάλματά του. Έκανε λοιπόν ότι του ζήτησαν για τις ανάγκες του επεισοδίου.
Αυτό λοιπόν είχαν ακούσει και αυτό ζητούσαν οι ακροατές των ραδιοφωνικών σταθμών.
Ο Jerry Wallace ηχογραφούσε στην εταιρεία Decca. Οι υπεύθυνοι της εταιρείας μυρίστηκαν μια μεγάλη επιτυχία. Το τραγούδι έπρεπε να κυκλοφορήσει και γρήγορα. Άρον-άρον συμπληρώθηκαν κάποιοι στίχοι και ο Wallace μπήκε στο στούντιο να το ηχογραφήσει κανονικά. Τον Ιούνιο βγήκε το δισκάκι στα δισκοπωλεία, με τον τίτλο "If You Leave Me Tonight I'll Cry" και πήγε στο Νο.1 του Billboard Hot Country Singles (όπου έμεινε για δυο βδομάδες) ενώ έφτασε και στο Νο.38 του U.S. Billboard Hot. Ακούστε το:
Η ομοιότητα στην ερμηνεία με τον Nat King Cole είναι εμφανής, παρόλο που στην εμπορική ηχογράφηση δεν υπαγορεύονταν από σκηνοθετικές οδηγίες.
Για την ιστορία, ο Wallace έκανε δυο-τρεις ακόμη επιτυχίες, όχι όμως τόσο μεγάλες. Πέθανε το 2008 από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια.
Το τραγούδι γρήγορα ξεχάστηκε. Εδώ πέθανε ξεχασμένος ο Bach, δεν θα ξεχνιόταν αυτό;
Πάμε τώρα πέντε χρόνια αργότερα, το 1977. Την χρονιά εκείνη, η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στις κινηματογραφικές αίθουσες των ΗΠΑ ήταν το "Star Wars". Η δεύτερη μεγαλύτερη ήταν μια κωμωδία του Hal Needham, το "Smokey and the Bandit", με πρωταγωνιστές τον Burt Reynolds, την Sally Field και τον Jerry Reed.
Burt Reynolds & Jerry Reed
Εννοείται ότι ο Reed ήταν υπεύθυνος για την μουσική της ταινίας μαζί με τον Bill Justis, μάλιστα έγραψε ένα τραγούδι για την ταινία που γνώρισε επιτυχία, το East Bound and Down. Στην ταινία όμως ακούγονταν και μια ορχηστική διασκευή της επιτυχίας του Jerry Walllace, μια απλή αλλά απίστευτα όμορφη προσέγγιση της μελωδίας, που σε πάει κατ' ευθείαν μέσα σε ένα honky-tonk του νότου. Προσωπικά θεωρώ ότι και μόνο αυτό το τραγούδι αξίζει την αγορά του δίσκου.
Του δίσκου; Ποιου δίσκου; Δεν υπάρχει αυτός ο δίσκος πια.
Σωστά. Όμως, ο καλός μου φίλος Γιάννης Καρύδας μου έδωσε το βινύλιο με την μουσική της ταινίας (μαζί με πολλούς άλλους δίσκους και τον ευχαριστώ για αυτό, και ακόμη περισσότερο τον ευχαριστώ γιατί με εισήγαγε στην country, ένα -όχι εντελώς αδικαιολόγητα- παρεξηγημένο μουσικό είδος). Μετέγραψα το κομμάτι από το δίσκο και το ανέβασα στο κανάλι μου στο γιουτιουμπ, ακούστε το:
Θα κλείσω ομολογώντας ότι η ομορφιά της διασκευής του Jerry Reed ήταν και ο λόγος που έκανα αυτή την ανάρτηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου