Τέσσερις γάμοι, μια προφητεία, ένα τραγούδι και μια κηδεία.

Όταν ρώτησαν κάποτε τον Johnny Cash, ποιος είναι ο αγαπημένος του τραγουδιστής, αυτός χαμογέλασε πονηρά και απάντησε: Δηλαδή, εννοείς ποιος άλλος, εκτός από τον George Jones;

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η απάντηση δεν είναι αντικειμενική, διότι ο Johnny Cash ήταν στενός φίλος του George Jones. Ποιος ήταν όμως ο George Jones;

Αν ζούσαμε στην Αμερική, ο George Jones δεν θα χρειαζόταν συστάσεις. Επειδή όμως δεν ζούμε, συνεχίζω.

Γεννήθηκε το 1931 και ήταν ακόμη ένας Τεξανός που έψαξε την καταξίωση στο "καταραμένο" Νάσβιλ. Ο πατέρας του ήταν εργάτης στα ναυπηγεία και έπαιζε κιθάρα και φυσαρμόνικα και η μητέρα του έπαιζε πιάνο στην συνοικιακή εκκλησία. 

Από την αρχή φάνηκε ότι δεν θα έχει μια συνηθισμένη ζωή: μόλις γεννήθηκε, έπεσε από τα χέρια του γιατρού και έσπασε το χέρι του. Ο πατέρας του έπινε και ο πρόωρος θάνατος της μικρής αδερφούλας χειροτέρεψε τα προβλήματα του πατέρα με το αλκοόλ, ο οποίος άρχισε να συμπεριφέρεται πολύ άσχημα στην οικογένειά του.

Η γνωριμία του μικρού με την κάντρι έγινε σε ηλικία 7 χρονών, όταν η οικογένεια αγόρασε ένα ραδιόφωνο που ήταν συνεχώς συντονισμένος στον σταθμό του Grand Ole Opry (η πιο σπουδαία μουσική σκηνή του Νάσβιλ, που είχε και ραδιοφωνικό σταθμό). Το βράδυ τον έπαιρνε ο ύπνος με το ραδιόφωνο και έλεγε στην μητέρα του να τον ξυπνήσει αν έπαιζε τραγούδι του Roy Acuff ή του Bill Monroe. 

Στα εννιά του πήρε την πρώτη του κιθάρα και η μητέρα του του έμαθε τα βασικά ακόρντα.

Όλοι συμφωνούσαν ότι o μικρός είχε καλή φωνή και ο μεθυσμένος πατέρας συχνά κουβαλούσε μέσα στα άγρια μεσάνυχτα την παρέα του στο σπίτι και ξύπναγε τον μικρό να τους τραγουδήσει, αλλιώς έπεφτε ξύλο.

Ίσως κάποιος άλλος στην θέση του να είχε μισήσει το ποτό και το τραγούδι. Ο George Jones αντιθέτως τα λάτρεψε και τα δυο.

Στα δεκάξι του έφυγε από το σπίτι και άρχισε να μπλέκεται με τους μουσικούς του Τέξας. Το ίνδαλμά του ήταν ο Hank Williams. 

Τραγούδαγε σε εκπομπές ραδιοφωνικών σταθμών και σιγά-σιγά άρχισε να γίνεται γνωστός. Το πρώτο του παρατσούκλι ήταν πόσουμ (ακολούθησαν πολλά άλλα). Το πόσουμ είναι ένα μικρό μαρσιποφόρο θηλαστικό) και από την παρακάτω φωτογραφία είναι φανερό γιατί τον φώναζαν έτσι.

Αριστερά ο George Jones και δεξιά ένα πόσουμ, ή μήπως είναι ανάποδα;;

Το 1951, σε ηλικία 20 χρονών παντρεύτηκε, αλλά τον επόμενο χρόνο χώρισε. Το 1954 ξαναπαντρεύτηκε και συγχρόνως ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο. 

Το 1955 γνώρισε την πρώτη του επιτυχία με το "Why Baby Why" και έδωσε παραστάσεις μαζί με τον Elvis Presley και τον Johnny Cash.

Λόγω της επιτυχίας του Έλβις, του ασκήθηκαν μεγάλες πιέσεις να ηχογραφήσει κι αυτός κάποια δισκάκια με το καινούριο αυτό είδος, το ροκ εν ρολ. Το έκανε, αλλά γρήγορα το μετάνιωσε και αργόερα δήλωσε πως αυτοί του οι δίσκοι του κάνουν μόνο για φρίσμπις. Θέλησε μάλιστα να αγοράσει τα δικαιώματα για να τους καταστρέψει, αλλά δεν τα κατάφερε. 

Η καλλιτεχνική συναναστροφή με τον Πρίσλεϋ μπορεί να απέτυχε, αλλά η συναναστροφή με τον Johnny Cash δημιούργησε μια στενή στενή φιλία που κράτησε για όλη τους την ζωή.

Ο George Jones συνέχισε να γράφει και να ηχογραφεί τραγούδια και το 1959 είχε το πρώτο του Νο.1 στον κατάλογο επιτυχιών της κάντρι μουσικής. Το 1962 είχε το δεύτερο Νο.1, το She Thinks I Still Care, που μπορείτε να το ακούσετε εδώ:

Η φωνή του πλέον είχε ωριμάσει. Είχε την ικανότητα να πάει από μια νότα στην επόμενη περνώντας ένα σωρό άλλες νότες στο ενδιάμεσο, χωρίς να χάνει ποτέ τον τόνο, ούτε το χαρακτηριστικό ηχόχρωμα του, ακόμα και όταν βρίσκονταν στα άκρα της έκτασης της φωνής του. O μετέπειτα παραγωγός τους, o Billy Sherill, είπε ότι ο George δεν τραγουδούσε ποτέ στο στούντιο δυο φορές το ίδιο πράγμα και ότι μπορούσε να κάνει την λέξη church (μια μονοσύλλαβη και κοφτή λέξη) να ακούγεται σαν να είναι πεντασύλλαβη.

Ήταν μόνο τριάντα χρονών, αλλά τα προβλήματα με το αλκοόλ ήδη είχαν αρχίσει. Η συμπεριφορά του άρχισε να γίνεται ανεξέλεγκτη και πολλές φορές δεν εμφανίζονταν στις προγραμματισμένες παραστάσεις του ή εμφανίζονταν μεθυσμένος. Έτσι του κόλλησαν κι άλλο παρατσούκλι: No Show Jones.

Παρόλο που έγραψε αρκετά τραγούδια που έγιναν επιτυχία από άλλους τραγουδιστές και παρόλο που έκανε και ο ίδιος αρκετές επιτυχίες, λόγω της αντιεπαγγελματικής συμπεριφοράς του, η καριέρα του δεν απογειώθηκε ποτέ.

Είχε ακόμη ένα Νο.1 το 1967, αλλά την ίδια χρονιά νοσηλεύτηκε σε νευρολογική κλινική λόγω του αλκοολισμού του και της χρήσης αμφεταμινών. 

Οι ιστορίες του με το αλκοόλ είναι παροιμιώδεις. Κάποια μέρα η γυναίκα του, φεύγοντάς από το σπίτι, έκρυψε τα κλειδιά όλων των αυτοκινήτων, για να μην πάει να αγοράσει αλκοόλ, όσο αυτή απουσίαζε. Γυρίζοντας στο σπίτι, ο George έλειπε. Είχε πάρει το χορτοκοπτικό μηχάνημα και έκανε μια απόσταση 13 χιλιομέτρων, μιάμιση ώρα να πάει και μιάμιση ώρα να γυρίσει, προκειμένου αγοράσει ποτά από την πόλη.

To 1968 γνωρίστηκε με την ανερχόμενη τότε κατοπινή ντίβα της κάντρι, την Tammy Wynette. H Tammy ήταν και αυτή παντρεμένη, αλλά και οι δυο χώρισαν και την επόμενη χρονιά παντρεύτηκαν μεταξύ τους. Ο George μάλιστα έσπασε το συμβόλαιο που είχε με την δική του εταιρεία και υπέγραψε συμβόλαιο με την Epic (παρακλάδι της Columbia), την εταιρεία της Tammy, για να μπορούν να περιοδεύουν και να ηχογραφούν μαζί.

H Τammy Wynette, γύρω στο 1970

Τύφλα να έχει το ζευγάρι Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ. Στις συναυλίες τους γινόταν χαμός, ιδίως όταν τραγουδούσαν τραγούδια που οι ακροατές εκλάμβαναν σαν αναφορά σε προσωπικές τους ιστορίες.

Όσο όμως απογειωνόταν η καριέρα της Tammy, τόσο η δική του έπαιρνε την κάτω βόλτα. Ηχογραφούσε εξαιρετικούς  δίσκους, όμως οι δίσκοι της Tammy και οι δίσκοι τους σαν ντουέτο πούλαγαν πολύ περισσότερο από τους δικούς του, παρόλο που οι τελευταίοι ήταν εμφανώς ανώτεροι με καλλιτεχνικά κριτήρια. Και βεβαίως, ο κόσμος ενδιαφέρονταν περισσότερο για την σχέση του ζευγαριού και τα προβλήματα τους , παρά για την μουσική. 

Ο George με την Tammy. Οι φωτογραφίες είναι από έναν από τους κοινούς τους δίσκους, στις αρχές της δεκαετίας του 70. 

Και από προβλήματα... Μάταια ο George προσπαθούσε να κρατηθεί μακριά από το αλκοόλ. H γέννηση της κόρης τους, της Tamala Georgette, δεν τον βοήθησε, αφού την ίδια χρονιά ξαναμπήκε σε ψυχιατρική κλινική. 

Η Tammy διηγούνταν ότι ένα πρωί ξύπνησε και δεν τον βρήκε στο σπίτι. Πήρε το αυτοκίνητο και κατευθύνθηκε προς το κοντινότερο μπαρ, όπου απ' έξω ήταν παρκαρισμένο το γνωστό χορτοκοπτικό μηχάνημα (το είχε μάθει πλέον το κόλπο). Με το που μπήκε στο μπαρ, ο George, τύφλα στο μεθύσι, την αγκάλιασε και χαμογελαστός απευθύνθηκε στους συμπότες τους και τους είπε: "Δεν σας το έλεγα ότι η αγαπημένη γυναικούλα μου θα έρθει να με πάρει;"

Πόσο να αντέξεις με έναν τέτοιο άνθρωπο; Και πολύ άντεξε η έρμη η Tammy, εφτά ολόκληρα χρόνια. Χώρισαν το 1976.

Αργότερα ο George ανέλαβε την ευθύνη της αποτυχίας στον γάμο τους, αλλά ποτέ δεν παραδέχτηκε κακοποιητική συμπεριφορά απέναντι στην Tammy.

Όπως ήταν λογικό, τα πράγματα χειροτέρευσαν. 

Όπως τελείωνε η δεκαετία του '70, έβρισκε τον George Jones ξεχασμένο, χωρίς καμία επιτυχία τα τελευταία χρόνια και φαλιρισμένο οικονομικά. Άρχισε να παίρνει κοκαΐνη. Άστεγος και διαταραγμένος, κοιμόταν στο αυτοκίνητό του και έφτασε να ζυγίζει λιγότερο από 45 κιλά. Πάνω σε ένα καυγά, πυροβόλησε τον Earl Montgomery (ευτυχώς αστόχησε), ένα πολύ καλό του φίλο, που του έγραφε τραγούδια. Από την φυλακή μεταφέρθηκε στο ψυχιατρείο και όταν βγήκε το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αγοράσει ποτά.

Παρόλα αυτά, διατηρούσε στο ακέραιο την ικανότητα του να τραγουδάει. Και δεν έχανε το πικρόχολο χιούμορ του. Το 1979, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή που ήταν καλεσμένος μαζί με τον Waylon Jennings, ο Jennings κάποια στιγμή είπε ότι υπάρχει μεγάλη μοναξιά στην κορυφή. "Και στον πάτο, και στον πάτο", απάντησε ο Jones σκασμένος στα γέλια. 

Ο παραγωγός του, ο Billy Sherill του έδωσε την ευκαιρία να ηχογραφήσει ακόμη ένα δίσκο. Ένα τραγούδι του δίσκου, είχε τον τίτλο "I've Aged Twenty Years in Five" (γέρασα είκοσι χρόνια μέσα σε μια πενταετία). Tο τραγούδι αναφέρεται στην κατάχρηση του αλκοόλ που τον οδήγησε εκεί και συνεχίζει ότι θα αλλάξει, γιατί αλλιώς θα πεθάνει. Το τραγούδι είναι εδώ:

Άραγε βγήκε προφητικό το τραγούδι; Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση να καταφέρει να σταθεί στα πόδια του; Και με ποιο τρόπο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Μήπως τελικά ο George Jones θα τελείωνε την ζωή του σε κάποιο φρενοκομείο, όπως και ο πατέρας του;

Κάπου εδώ θα σταματήσω. Χρωστάω ένα τέταρτο γάμο, ένα τραγούδι (αυτά που έβαλα εδώ δεν πιάνονται) και μία κηδεία. Όλα τα παραπάνω, μαζί με την συνέχεια της πολυτάραχης ζωής του George Jones, στην επόμενη ανάρτηση.

Η ζωή δεν είναι σινεμά

Το 1982 βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία του Clint Eastwood με τίτλο "Honkytonk Man". 
Ο Κλιντ ήταν (και είναι) αρκετά δημοφιλής στην Ελλάδα, κυρίως λόγω των ρόλων του στα γουέστερν που παίζονταν για δεκαετίες στα θερινά σινεμά αλλά και λόγω των τεσσάρων αστυνομικών ταινιών στις οποίες πρωταγωνιστούσε ως Επιθεωρητής Κάλαχαν, μια  κινηματογραφική περσόνα που έθεσε τις βάσεις για πολλούς κατοπινούς κινηματογραφικούς ήρωες. Όμως, o Κλιντ Ίστγουντ ήταν πολύ περισσότερο από αυτά. Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε αρκετές σημαντικές ταινίες, κάποιες από τις οποίες είχαν μουσικά θέματα (θα αναφέρω το Bird του 1988, μια ταινία-βιογραφία του Charlie Parker - αλλά υπάρχουν και πολλές άλλες). Άλλωστε ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη του για την μουσική. 

Ακριβώς λοιπόν επειδή ήταν δημοφιλής, οι ταινίες του συνήθως έρχονταν και παίζονταν στην Ελλάδα, παρόλο που μερικές από αυτές μιλούσαν για πράγματα με τα οποία καμία σχέση δεν είχε ο μέσος Έλληνας θεατής.

Μία από αυτές ήταν και το "Honkytonk Man", που παίχτηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο "Στο δρόμο για το Νάσβιλ". 

Ο Κλιντ Ίστγουντ στα γυρίσματα της ταινίας

Η ταινία είναι (χαλαρά) βασισμένη στην ζωή του Jimmy Rodgers, του πατέρα της country. 

Ο Jimmy γεννήθηκε το 1897 στο Μισισιπή. Ο πατέρας του ήταν εργάτης στον σιδηρόδρομο και ως εκ τούτου η οικογένεια μετακινούνταν συχνά, καθότι το απαιτούσε η δουλειά του πατέρα. Ο μικρός άλλοτε δούλευε σε περιοδεύοντες θιάσους και άλλοτε δίπλα στον πατέρα του. Η υγεία του όμως ήταν πάντα εύθραυστη και μάλιστα σε ηλικία 27 χρονών διαγνώστηκε με φυματίωση. 

Τρία χρόνια αργότερα, το 1927, έκανε την πρώτη του ηχογράφηση και το 1929 ήταν ήδη μεγάλος σταρ. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι τα χρήματα που κέρδισε την χρονιά εκείνη, αντιστοιχούν σε σημερινό ποσό κάτι λιγότερο από ενάμισι εκατομμύριο δολάρια. Δυστυχώς όμως, όσο περνούσαν τα χρόνια, αναγκάζονταν να ακυρώσει πολλές εμφανίσεις και περιοδείες, λόγω των προβλημάτων υγείας.

Ο Jimmy Rodgers to 1929, στο απόγειο της καριέρας του

Τον Μάιο του 1933, ο Jimmy Rogers προσπαθούσε να ολοκληρώσει κάποιες ηχογραφήσεις στο στούντιο. Οι ηχογραφήσεις συχνά διακόπτονταν από τον βήχα και τις αιμοπτύσεις, ώσπου λίγες μέρες αργότερα διακόπηκε και η ζωή του, στα 36 του χρόνια. Ήταν ο πρώτος αστέρας της κάντρι μουσικής και σημείο αναφοράς για ότι ακολούθησε

Κάτι από αυτόν το τύπο λοιπόν υποδύεται στην ταινία ο Κλιντ. Το όνομα του ήρωα-μουσικού στην ταινία είναι Red Stovall, πάσχει και αυτός από φυματίωση και η υπόθεση εξελίσσεται την εποχή της μεγάλης οικονομικής κρίσης (την δεκαετία του 30). 

Η ταινία είναι ολίγον οικογενειακή υπόθεση, αφού ο Κλιντ εκτός από πρωταγωνιστής ήταν και ο σκηνοθέτης και συμπρωταγωνιστεί μαζί με τον γιό του, τον Kyle, που τότε ήταν μικρός και σήμερα παίζει (με τις ευλογίες του πατέρα) επαγγελματικά μπάσο. 

Ο Red Stovall δεν ήταν φτασμένος μουσικός σαν τον Jimmie Rodgers, αλλά σε όλη του την ζωή προσπαθούσε. Τελικά καταφέρνει, στα τελευταία του, να φτάσει στο Νάσβιλ, να υπογράψει συμβόλαιο με κάποια μικρή δισκογραφική εταιρεία για να ηχογραφήσει κάποια τραγούδια. Σε μια από τις τελευταίες σκηνές της ταινία και ενώ επιτέλους ηχογραφεί επαγγελματικά στο στούντιο, τον πιάνει βήχας και ξεμένει από ανάσες. Το τραγούδι ολοκληρώνεται από τον Σμόκι, έναν φίλο του μουσικό, που συμμετέχει στην ηχογράφηση. Μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ την σκηνή:

Ωστόσο, για να πούμε την αλήθεια, ο Κλιντ δεν μπορεί να τραγουδήσει, δηλαδή, εγώ τραγουδάω καλύτερα από αυτόν. Και το τραγούδι αρχίζει να αποκτάει μελωδία και μορφή μόνο όταν αρχίζει να τραγουδάει ο Σμόκι.

Τον Σμόκι τον υποδύεται ο Marty Robbins. Ο Marty μπορεί να είναι άγνωστος στην Ελλάδα, αλλά στην Αμερική είναι όνομα τεράστιο, πιο μεγάλο από τον Κλιντ Ίστγουντ. 

Γεννήθηκε το 1925 και ήταν από τους πιο πετυχημένους καλλιτέχνες της κάντρι (και όχι μόνο) μουσικής. Συνθέτης, ηθοποιός, μουσικός (έπαιζε πιάνο και κιθάρα), τραγουδιστής, μοντέρνο ομορφόπαιδο και επαγγελματίας οδηγός αγώνων ταχύτητας αυτοκινήτων, ο Marty Robbins κυριαρχούσε στο μουσικό στερέωμα για πάνω από σαράντα χρόνια, από τις αρχές δεκαετίας του 1950 ως τις αρχές του 1980. Μπορεί η αγάπη του να ήταν η κάντρι, αλλά ο Marty τραγουδούσε τα πάντα: από ποπ, μεξικάνικα και χαβανέζικα, μέχρι ύμνους γκόσπελ και φολκ. 

Όμως από νωρίς υπέφερε από καρδιαγγειακά προβλήματα και σε ηλικία 44 χρονών, το 1969, τον βρήκε το πρώτο έμφραγμα. Τα αγγειακά του θέματα τον γέρασαν πρόωρα και το πρόσωπο του απισχνάστηκε και έσπασε, αλλά σε καμία περίπτωση δεν επηρέασαν τις καλλιτεχνικές του ικανότητες.

Από τις εκατοντάδες ηχογραφήσεις που έκανε, διαλέγω εντελώς αυθαίρετα μια ηχογράφηση του από το 1972, το "It's Not Love (But It's Not Bad)". Το τραγoύδι το είχε κάνει επιτυχία λίγους μήνες πριν ο μεγάλος Merle Haggard (είχε πάει στο Νο 1 των κάντρι επιτυχιών), αλλά στοιχηματίζω ότι όταν θα το άκουσε από τον Marty, θα ζήλεψε.

Πίσω στην ταινία τώρα, που όπως είδαμε, ο Marty Robbins, ως Σμόκι, ολοκληρώνει το τραγούδι του άρρωστου και ετοιμοθάνατου Ρεντ Στοβάλ, του χαρακτήρα που υποδύεται ο Κλιντ Ίστγουντ.

Στην πραγματική ζωή όμως τα πράγματα έγιναν ανάποδα... 

Ο Κλιντ ζει και βασιλεύει ακόμη (σήμερα είναι 94 χρονών), αλλά ο Marty Robbins πέθανε λίγο μετά την κυκλοφορία της ταινίας, τον Δεκέμβριο 1982. Ήταν 57 χρονών. 

Όταν πέθανε ο Marty, η Κολούμπια ολοκλήρωσε στα γρήγορα τον δίσκο που είχε αφήσει στην μέση, πέταξε μέσα και το τραγούδι της ταινίας, έβαλε στο εξώφυλλο ένα ωραιοποιημένο σκίτσο του, και κάπως έτσι κυκλοφόρησε ο τελευταίος του δίσκος με τίτλο "Some Memories Just Won't Die" (αργότερα ακολούθησαν και κάποιοι μεταθανάτιοι δίσκοι). Στον δίσκο αυτό, ο Marty τραγουδάει το τραγούδι της ταινίας μόνος του, από την αρχή μέχρι το τέλος. Μπορείτε να το ακούσετε εδώ:

Παρεμπιπτόντως, ακόμη και ο δίσκος του σάουντρακ της ταινίας, δεν έχει την εκτέλεση που ακούγεται στην ταινία, αλλά την εκτέλεση του δίσκου του Marty Robbins. Είναι προφανές ότι συμμερίζονται και άλλοι την άποψη μου για την ποιότητα της φωνής του ηθοποιού.

Κλείνοντας να πω ότι η ταινία για την οποία κουβεντιάζουμε ήταν από τις λιγότερο πετυχημένες εμπορικά (σε σχέση με τις υπόλοιπες ταινίες του Κλιντ Ίστγουντ) και ότι τα τραγούδια που ανέβασα είναι από το κανάλι μου στο γιουτιούμπ (που μπορείτε να το βρείτε εδώ) και που έχει εκατοντάδες κάντρι τραγούδια, όλα δικές μου μεταγραφές από δίσκους βινυλίου που μου έδωσε ο καλός μου φίλος, ο Γιάννης Καρύδας.